Newsflash

Sprawiamy, że rozwój nabiera sensu!

Zamów newsletter!

*

:

:

Deklaracja z Lublina - na rzecz zrównoważonego rolnictwa

Deklaracja z Lublina - Na rzecz zrównoważonego rolnictwa i żywienia na świecie. Ponad czterdziestu przedstawicieli organizacji wiejskich, stowarzyszeń na rzecz międzynarodowej solidarności, ruchów konsumenckich i organizacji ekologicznych z Kamerunu, Senegalu, Nigru, Brazylii, Ukrainy, Polski, Belgii, Francji i Luksemburga, którzy zebrali się w Lublinie w dniach 8-14 września 2007, przyjęło następującą deklarację końcową.

Obrona rolnictwa opartego na zrównoważonym rozwoju, które szanuje środowisko naturalne i prawo rolników do godnego życia z własnej pracy, a także prawo konsumentów do dostępu do zdrowej żywności, stanowi ogromne wyzwanie dla przyszłości sześciu miliardów istot ludzkich żyjących na świecie. Jednak presja na rzecz coraz większej liberalizacji światowej gospodarki zagraża takiemu modelowi rolnictwa.

Dziś takie zagrożenie stanowią naciski wywierane przez Unię Europejską na kraje Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) dążące do zawarcia Umów o partnerstwie gospodarczym (EPA). Z jednej strony umowy te pozwolą krajom AKP korzystać z pewnych przywilejów w wymianie handlowej z Unią Europejską, z drugiej strony jednak nakładają na nie obowiązek otwarcia swoich rynków na europejskie produkty rolne, które poważnie zagrażają rolnictwu krajów AKP. Powodów do zaniepokojenia dostarcza również kierunek reformy Wspólnej Polityki Rolnej prowadzący do  pogłębiającej się deregulacji, powodując znikanie coraz większej liczby gospodarstw rodzinnych opartych na zrównoważonym rozwoju.

Dlatego też domagamy się:

Przede wszystkim, biorąc pod uwagę nie cierpiący zwłoki charakter tej kwestii, chcemy przesunięcia daty podpisania EPA przewidzianej obecnie na 31 grudnia 2007. Ta zmiana pozwoli poszczególnym podregionom AKP zorganizować się i stworzyć prawdziwe zintegrowane strefy regionalne oparte na wspólnych zasadach dotyczących w szczególności polityki rolnej, które sprzyjałyby rozwojowi rodzinnego i zrównoważonego rolnictwa.

Poza tym, domagamy się:

  • zasad handlu międzynarodowego zgodnych z prawami człowieka i z zasadą suwerenności żywnościowej;
  • przywrócenia prawa do ochrony rynków w krajach Północnej i Południowej półkuli chroniącego regionalną i lokalną produkcję, której zagrażają tanie produkty z importu;
  • relokalizacji produkcji połączonej z promowaniem konsumpcji produktów lokalnych i regionalnych;
  • opracowania i wprowadzenia w życie polityki rolnej wspierającej rolnictwo oparte na drobnych gospodarstwach wiejskich i zrównoważonym rozwoju w ramach regionalnych stref gospodarczych zarówno na Północy jak i na Południu, takich jak Unia Europejska, ECOWAS1 czy też CEMAC2. Takie działania powinny obejmować mechanizmy zarządzania podażą pozwalające dostosowywać wielkość produkcji do wewnętrznego popytu. Ponadto, powinny zapewnić rolnikom odpowiednią, uwzględniającą koszty produkcji, cenę za ich produkty. Dopuszczamy możliwość istnienia wsparcia dla rolnictwa, które nie powinno jednak szkodzić zrównoważonemu rolnictwu i małym gospodarstwom (ochrona środowiska, zagospodarowanie terenów wiejskich, zarządzanie zasobami naturalnymi, etc.);
  • wsparcia Unii Europejskiej i jej państw członkowskich dla wprowadzenia w życie polityki rolnej faworyzującej rozwój małych gospodarstw opartych na zrównoważonym rozwoju w krajach półkuli południowej. W tym celu domagamy się poprawienia jakości i zwiększenia wielkości rozwojowej pomocy publicznej - zarówno bilateralnej jak i wielostronnej - przeznaczanej na rolnictwo. Wszystkie  zainteresowane strony, a w szczególności organizacje wiejskie, powinny móc efektywnie uczestniczyć w opracowywaniu i ocenianiu finansowanych projektów. Przydział środków przewidzianych na ten cel w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju powinien być przedmiotem odpowiednich procedur, co pozwoli na ich efektywne wykorzystanie w interesie wszystkich beneficjentów;
  • przejrzystości cen, tak aby konsument wiedział jaka część ceny trafia do producentów. Uzyskanie takich informacji byłoby możliwe dzięki stworzeniu monitoringu cen.

Pod deklaracją podpisało się ponad czterdziestu przedstawicieli organizacji wiejskich, stowarzyszeń na rzecz międzynarodowej solidarności, ruchów konsumenckich i organizacji ekologicznych z Kamerunu, Senegalu, Nigru, Brazylii, Ukrainy, Polski, Belgii, Francji i Luksemburga - w tym przedstawiciel Instytutu Globalnej Odpowiedzialności (IGO).